Αυτοι παιδι μου δεν.

Σάββατο 9 Αυγούστου,

στο Κηποθέατρο 'Μάνος Χατζιδάκις',

μελοποιημένη ποίηση.

Θα είναι εκεί ο Μιχάλης και ο Παντελής Καλογεράκης.

Θα φέρουν μαζί τους τον Bertolt Brecht, τον Milan Kundera, τoν Pablo Neruda, τoν Gregory Corso, τoν Τζελαλαντίν Ρουμί, τον Άρη Δικταίο, τον Γιάννη Ευθυμιάδη, τον Νίκο Μοσχοβάκο, τον Μιχάλη Γκανά, τον Ντίνο Σιώτη, τον Οδυσσέας Ελύτη κι άλλους,

τη ρακή, τη νύχτα, τη μουσική..

Εσείς ελάτε, κι η είσοδος θα είναι πολύ ελεύθερη.

(Αντί εισιτηρίου δεχόμαστε τρόφιμα μακράς διαρκείας και φάρμακα, που δεν έχουν λήξει, τα οποία θα διατεθούν, από το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δικτύου Κοινωνικής Φροντίδας του Δήμου, και το Κοινωνικό Ιατρείο του Δικτύου Αλληλεγγύης Ηρακλείου, σε άπορους συμπολίτες μας)

Συννεφα.

Ποιηση Γιαννης Ευθυμιαδης
Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης

Συννεφο βρηκε συννεφο και ξεσπασε βροχη
Κατακλυσμος απροσμενος πλημμυρισε το χωμα
Δυο αγριεμενα σωματα καναν ανακωχη
Φιληθηκαν στο στομα.

Τα πορφυρα τους δαχτυλα εγιναν αστραπη
Κι εκαψαν οτι βρεθηκε τριγυρω
Πανω στα αποκαιδια τους θα γειρω
Χωρις να εχω την ανασα τους ντραπει.

Δες πως ανοιγει διαπλατα ο πανω ουρανος
Κι η θαλασσα αφριζοντας χυμαει να τον φιλησει
Τ' αστερια δεν χαριζονται στο βλεμμα κανενος-
Εχουν μεσα στα ματια σου κυλησει.

Καλή νύχτα -ταδε

Ποίηση: Μάνος Χατζιδάκις

Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης

Φωνή: Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, 

μιαν άλλη που δε θα υπάρχω, 

μη φοβηθείς

και θα με βρεις είτε σαν άστρο, 

όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα, 

είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει, 

είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς

διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα

μαζεύονται όλοι οι ποιητές

και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα, 

μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια

και περιμένουν

να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν, 

να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου, 

να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου, 

να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου

το προσωπό μου φωτεινό

να σχηματίζει αστερισμό, 

να σου χαμογελάει

και να σου ψιθυρίζει

καλή νύχτα

Βύρων Λεοντάρης

Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα
ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται
μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.
Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται
το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται
μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός
με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται
για πάντα μένει και μας τυραννάει.

Και δε μιλώ για τύψεις.
Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν
είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και
δεν σε εκθέτουν
δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση
μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν
μέσα σου περίτεχνα
με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές
και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου
νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου
αισθητική
εν τέλει μια ποιητική του ήθους
κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;
Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε
φτυσιές και λιθοβολισμούς
αυτή δεν έχει αντισήκωμα
δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου
και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται
όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,
οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,
και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν
σε ανεξιλέωτο θάνατο.

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;
Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή
ντροπή που έζησες
στον κόσμο ετούτον.

27 - Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης

--Marili Zarkou. LIFO.gr

Από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ευθυμιάδη ''27 Ο άνθρωπος που πέφτει' εκδ. Μικρή Άρκτος
Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης 
Ερμηνεία: Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης
CD: 4η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ #1

Είναι κι έρωτας μια πτώση, 
με ίλιγγο, και άλλη τόση 
είν' η ζαλάδα που θα δώσει

Κλείνεις τα μάτια κι επιμένεις, 
δε σκέφτεσαι, δεν προλαβαίνεις, 
γεύεσαι μόνο και σωπαίνεις

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .

Κοιτάς τα μάτια που είναι δίνη, 
νιώθεις στο σώμα την οδύνη 
κι αφήνεις την καρδιά να δίνει

Κάθε ανάσα κι ένας λίβας, 
σε κυριεύει σαν Αννίβας, 
μοιάζει στο αίνιγμα της Θήβας

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .