Δευτέρα 7 Μαρτίου 2016

ΠΑΥΛΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΤΑΔΕΛΦΙΑ ΤΑΔΕ




Οι δράκοι
(απόσπασμα 1490-1502)
Μουσική Μιχάλης Καλογεράκης
Ερμηνεία  Μιχάλης Καλογεράκης,
                 Παντελής Καλογεράκης
                 Απόστολος Κίτσος
                 Μάνος Πετράκης,
                 Τώνια Τζιρήτα-Ζαχαράτου,
                 Ασημίνα Αναστασοπούλου,

Τους δράκους μου θα πέψω, να σου βρούνε,
το μαύρο πετεινό κι ευθύς να ρθούνε.
Τα κούρταλα χτυπά κ’ οι δράκοι φτάνουν,
δεξιά ζερβά στη μέση τήνε βάνουν.
Την ώρα αυτή τι μεγαλείον είδα,
ο ήλιος σα να πρόβαλε στην Ίδα.
Και ρίχνει φως αχτίνες και γεμίζει,
τον ήλιο με την κάψα του του στολίζει.
Πολύν αντιλαψίδα η κεφαλή της,
επέτανε τ’ ολόχρυσο κορμί της.
Το σπήλιο φέγγει όλο σαν ημέρα,
κι ελόγιαζα, πως ήρθα εδώ πέρα!











ΠΑΥΛΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΤΑΔΕΛΦΙΑ ΤΑΔΕ - ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΙΤΣΟΣ



Ριζίτικο
(απόσπασμα 35-55)
Μουσική Μιχάλης Καλογεράκης
Ερμηνεία Απόστολος Κίτσος

Η αγάπη θέλει φρόνεψη, θέλει ταπεινωσύνη,
θέλει λαγού περπάτημα κι αητού γρηγοροσύνη.
Όντε περνάς με τσι πολλούς να κάνεις πως δεν βλέπεις,
κι όντε περνάς αμοναχός, γλυκό φιλί να παίρνεις.
Κι όντε σου λένε πως περνάς να λες για την αγάπη,
Καλοπερνώ όντε έρχομαι,
Κακοπερνώ όντε φεύγω.
Η αγάπη θέλει φρόνεψη, θέλει ταπεινωσύνη,
θέλει λαγού περπάτημα κι αητού γρηγοροσύνη.

 

ΠΑΥΛΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΒΟΥΚΟΛΙΚΟΝ - TΑΔΕLFIA ΤΑΔΕ - ΜΑΡΘΑ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑ



To ΒΟΥΚΟΛΙΚΟΝ είναι ένας δίσκος που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης, με στόχο την εξερεύνηση παραδοσιακών ήχων και της ποίησης του Παύλου Βλαστού.
 Ο Παύλος Γ. Βλαστός (1836 - 1926) γεννήθηκε στο Βυζάρι Αμαρίου και μεγάλωσε Ρέθυμνο.
Χαρακτηρίστηκε πατέρας της κρητικής λαογραφίας, ασχολήθηκε με την συλλογή και μελοποίηση δημοτικών ασμάτων.Μας άφησε δεκατρείς τόμους χειρόγραφους με πολύτιμο λαογραφικό υλικό τοοποίο παραμένει ανέκδοτο σχεδόν στο σύνολο του.




  Το ΒΟΥΚΟΛΙΚΟΝ είναι γραμμένο στο ιδίωμα της Κρήτης, σε δίστιχα ιαμβικών ομοιοκατάληκτων ενδεκασύλλαβων.Η αφήγηση περιγράφει τα ήθη και τα έθιμα των ποιμένων, τις δοξασίες των αν-θρώπων της υπαίθρου για τις νεράιδες, την πάλη των Κρητικών με τους κατακτητές της Κρήτης,χρησιμοποιώντας ως φόντο ειδυλλιακά κρητικά τοπία.

Τ’ αδέρφια
(απόσπασμα 1395-1410)
Μουσική Μιχάλης Καλογεράκης
Ερμηνεία Μάρθα Φριντζήλα


Τ’ αδέρφια μου ήσαν τρία παλληκάρια,
που μπαίναν στους πολέμους
σαν λιοντάρια.
Σαρακηνοί και Μώροι οι Κρουσάροι,
ετότε τα χωριά μας είχαν πάρει.
Την Κρήτη την πανώρια τότε πήρα,
και πλιό δεν εξανάειδε καλή μοίρα.
Ο κύρης μου πασχίζει να με χώσει,
κι από Σαρακηνούς να με γλυτώσει.
Ετούτοι οι γ’ Ατσιγκάνοι μη με κλέψουν,
και σκλάβα σα με κάμουν,
με τουρκέψουν.
Ο κύρης με τ’ αδέρφια μου ομάδι,
μ’ εφέραν εις το σπήλι αυτό του Άδη.
Σαράντα ημερώ φαγιά μου φέρα,
να τρώγω και να πίνω ολημέρα.
Μου τάσσουν σε σαράντα θα με βγάλουν,
ως τότε τους Κρουσάρους θ’ αποβγάλουν.
Με χάρακα μεγάλο κυλισμένο,
τον πόρο του σπηλιού είχανε φραμένο.


Φυλαχτό
(απόσπασμα 635-640)
Μουσική Μιχάλης Καλογεράκης
Ερμηνεία Μάρθα Φριντζήλα

Αύτο το φυλαχτάρι, φύλαξέ το,
κατάσαρκα στο στήθος, κρέμασέ το,
Και χώνε το μη λάχει και το ιδούνε,
της μάνας μου μην πάνε να το πούνε.
Να το ‘χεις ένα μήνα στο πλευρό σου,
κι ουδένα πατασμό θα ιδής εμπρός σου
Νεράιδες, Μα τη γης που θα με φάει!
δε σκιάζομαι... η καρδιά μου θαραπάει.
Μα γροίκησε, Ροδάρη μου, να ζήσεις,
για τούτες τις Νεράιδες και να φρίξεις.
Να το ‘χεις ένα μήνα στο πλευρό σου,
κι ουδένα πατασμό θα ιδής εμπρός σου.


Μουσική & Ενορχήστρωση: Μιχάλης Καλογεράκης
Εμψύχωση: Παντελής Καλογεράκης



Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

Συναυλία TADELFIA TADE, Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης



Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα τραγουδήσουμε μελοποιημένα ποιήματα, αγαπημένων μας ποιητών, σε δική μας μουσική. 


Ελάτε στον Ιανό, Σταδίου 24 - στις 21:00 ανοίγουν οι πόρτες - να γιορτάσουμε τον ερχομό της Άνοιξης, να τραγουδήσουμε την ποίηση.

Τραγουδούν ο Μιχάλης κι ο Παντελής
κιθάρα παίζει ο Μιχάλης 
μελόντικα ο Παντελής 
και λύρα ο Ανδρέας Αρβανίτης. 

Είσοδος: 5€ 
Ελάχιστη κατανάλωση: 5€.

Η βραδιά θα μεταδίδεται ζωντανά από τo IANOS RADIO.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3217917

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015

Καλή νύχτα


Ποίηση: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης
Φωνή: Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή,
μιαν άλλη που δε θα υπάρχω,
μη φοβηθείς
και θα με βρεις είτε σαν άστρο,
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα,
είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει,
είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
μαζεύονται όλοι οι ποιητές
και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα,
μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια
και περιμένουν
να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν,
να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου,
να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου,
να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παραθυρό σου
το προσωπό μου φωτεινό
να σχηματίζει αστερισμό,
να σου χαμογελάει
και να σου ψιθυρίζει
καλή νύχτα

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

Jesse come home


Jesse come home, there's a hole in the bed
Where we slept now it's growing cold
Jesse your face in the place where we lay
By the hearth, all apart, it hangs on my heart

And I'm leaving the light on the stairs
No I'm not scared, I wait for you
Hey Jesse, it's lonely
Come home

Jesse the stairs in the halls recalling your step
And I remembered too
All the pictures are shaded and fading in gray
And I still set a place at the table at noon

Jesse the spread on the bed
It's like when you left, I kept it for you
All the blues and the greens have been recently cleaned
And are seemingly new, hey just me and you




Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

Καλο φθινοπωρο.





Έλα ύπνε πάρ' το,
σε μετάξι επάνω βάλ' το σιγά
κι από μέλι γάλα
να 'ναι τ' ονείρου του η σκάλα πλατιά.

Βλέφαρό μου σφαλιστό
αχ τυχερό μου μη χαράζεις ,
άστο της αυγής μη μου τρομάζεις.

Έλα ύπνε πάρ' το
σε μετάξι επάνω βάλ' το σιγά.

Τρίτη 26 Αυγούστου 2014

The One You Love - Rufus Wainwright





The One You Love
The mind has so many pictures
Why can't I sleep with my eyes open
The mind has so many memories
Can you remember what it looks like when I cry

I'm Trying, trying to tell you
All that I can in a sweet and velvet tongue
But no words ever could sell you
Sell you on me after all that I have done

I'm only the one you love
Am I only the one you love?
The Lady Gloom and her hornets circling round
Is now before us, the screaming's done without moving
One little move and for sure you will be stung

I'm singing "Oh, Jerusalem oh, Jerusalem
See what he's picked up in the park"
Let's f**k this awful art party
Want you to make love to me and only to me in the dark

I'm only the one you love
Am I only the one you love?

We've traded in our snap shots
We're going through the motions
Into the view, I'm leaving you
Down Conduit Avenue into the early morning
Into the early morning
The one I love
Are you only the one I love?

Δευτέρα 4 Αυγούστου 2014

Αυτοι παιδι μου δεν.


Σάββατο 9 Αυγούστου,
στο Κηποθέατρο 'Μάνος Χατζιδάκις',
μελοποιημένη ποίηση.
Θα είναι εκεί ο Μιχάλης και ο Παντελής Καλογεράκης.

Θα φέρουν μαζί τους τον Bertolt Brecht, τον Milan Kundera, τoν Pablo Neruda, τoν Gregory Corso, τoν Τζελαλαντίν Ρουμί, τον Άρη Δικταίο, τον Γιάννη Ευθυμιάδη, τον Νίκο Μοσχοβάκο, τον Μιχάλη Γκανά, τον Ντίνο Σιώτη, τον Οδυσσέας Ελύτη κι άλλους,
τη ρακή, τη νύχτα, τη μουσική..


Εσείς ελάτε, κι η είσοδος θα είναι πολύ ελεύθερη.



(Αντί εισιτηρίου δεχόμαστε τρόφιμα μακράς διαρκείας και φάρμακα, που δεν έχουν λήξει, τα οποία θα διατεθούν, από το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δικτύου Κοινωνικής Φροντίδας του Δήμου, και το Κοινωνικό Ιατρείο του Δικτύου Αλληλεγγύης Ηρακλείου, σε άπορους συμπολίτες μας)



Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

Συννεφα.



Ποιηση Γιαννης Ευθυμιαδης
Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης

Συννεφο βρηκε συννεφο και ξεσπασε βροχη
Κατακλυσμος απροσμενος πλημμυρισε το χωμα
Δυο αγριεμενα σωματα καναν ανακωχη
Φιληθηκαν στο στομα.

Τα πορφυρα τους δαχτυλα εγιναν αστραπη
Κι εκαψαν οτι βρεθηκε τριγυρω
Πανω στα αποκαιδια τους θα γειρω
Χωρις να εχω την ανασα τους ντραπει.

Δες πως ανοιγει διαπλατα ο πανω ουρανος
Κι η θαλασσα αφριζοντας χυμαει να τον φιλησει
Τ' αστερια δεν χαριζονται στο βλεμμα κανενος-
Εχουν μεσα στα ματια σου κυλησει.

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Καλή νύχτα -ταδε






Ποίηση: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης
Φωνή: Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, 
μιαν άλλη που δε θα υπάρχω, 
μη φοβηθείς
και θα με βρεις είτε σαν άστρο, 
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα, 
είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει, 
είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
μαζεύονται όλοι οι ποιητές
και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα, 
μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια
και περιμένουν
να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν, 
να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου, 
να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου, 
να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου
το προσωπό μου φωτεινό
να σχηματίζει αστερισμό, 
να σου χαμογελάει
και να σου ψιθυρίζει
καλή νύχτα

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Βύρων Λεοντάρης


Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα
ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται
μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.
Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται
το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται
μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός
με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται
για πάντα μένει και μας τυραννάει.

Και δε μιλώ για τύψεις.
Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν
είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και
δεν σε εκθέτουν
δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση
μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν
μέσα σου περίτεχνα
με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές
και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου
νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου
αισθητική
εν τέλει μια ποιητική του ήθους
κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;
Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε
φτυσιές και λιθοβολισμούς
αυτή δεν έχει αντισήκωμα
δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου
και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται
όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,
οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,
και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν
σε ανεξιλέωτο θάνατο.

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;
Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή
ντροπή που έζησες
στον κόσμο ετούτον.


Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

27 - Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης






Από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ευθυμιάδη ''27 Ο άνθρωπος που πέφτει' εκδ. Μικρή Άρκτος
Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης 
Ερμηνεία: Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης
CD: 4η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ #1

Είναι κι έρωτας μια πτώση, 
με ίλιγγο, και άλλη τόση 
είν' η ζαλάδα που θα δώσει

Κλείνεις τα μάτια κι επιμένεις, 
δε σκέφτεσαι, δεν προλαβαίνεις, 
γεύεσαι μόνο και σωπαίνεις

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .

Κοιτάς τα μάτια που είναι δίνη, 
νιώθεις στο σώμα την οδύνη 
κι αφήνεις την καρδιά να δίνει

Κάθε ανάσα κι ένας λίβας, 
σε κυριεύει σαν Αννίβας, 
μοιάζει στο αίνιγμα της Θήβας

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .



Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Αυτοι παιδι μου δεν.










Αυτοί παιδί μου δεν
δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δέντρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους
δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ' Αγγέλου τους νερό

αυτοί παιδί μου δενδεν είδαν-κατάργησαν τα μάτια τους

αυτοί παιδί μου δεν
δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν' απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί
που έτσι γράφεται το μέλλον μας







Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

2013








Α.: Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει το κενό.
Ν΄ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια
και μια παλιά καμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε.
Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της.

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

 Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα.
Είναι χλωμή και ωραία. Μα να της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου.
Σαν να γίνεται κάτι αλλού - που μόνο αυτή το ακούει και τρομάζει.
Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι ε κ ε ί.
Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Τίποτα δεν κατάλαβε.  Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;»
Τι να θυμηθώ.  Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα.
Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα -- πώς να το πω : απροετοίμαστη.
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα -κει που δεν το περίμενα καθόλου.
 Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύρω μου έτρεχαν.
Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν -
ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή.
Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω - κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.

 Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος.
 Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή.
 Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μιχαλης Καλογερακης
Φωνη: Μιχαλης και Παντελης Καλογερακης





Πέμπτη 29 Αυγούστου 2013

Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους.




Ο ένας πλάι στον άλλον
στο πλάι του άλλου κανείς.

Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους. Ανθρώπους περαστικούς, υπεραστικούς, του κρεβατιού, της τάβλας, της καύλας, του σπιτιού, του δρόμου, του υπόδρομου. Με φουσκωμένα χείλη και φουσκωμένα μυαλά με φαγωμένα νύχια με λαδωμένα μαλλιά και σπυράκια. Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους.

Δεν φταίω, δεν φταις, δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμένα κι εσένα. Ίσως πάλι να μην φταίμε ούτε εμείς. Πάει καιρός που σταμάτησα να πλένομαι, κάθε που αποχωριζόμουν τα νεκρά μου κύτταρα σε ένοιωθα όλο και πιο μακριά μου. Πως πνίγεσαι στους υπονόμους.
Σαν να σ' έχανα. Σαν να έχανα.

Ο έρωτας μένει μακριά και πάει καιρός που σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνο. Ωστόσο όταν απολύτως τίποτα δεν έχει αξία για εμένα, φρόντιζε έρωτα να βρίσκεσαι κάπου κοντά στο διαμέρισμα μου, να εισβάλεις γρήγορα, να μου θυμίζεις πως τίποτα δεν χάθηκε στα γρήγορα και να μου δίνεις το χάπι που παίρνω όταν τέτοια ποιήματα γράφω, που κρύβω στο τρίτο συρτάρι με τα πορνοπεριοδικά.
                                                                              Π.Κ.



\


Κυριακή 25 Αυγούστου 2013

Δύο χέρια ωραία γυναίκας που να 'χουν εξοικειωθεί με τα αγριοπερίστερα - Ταδε





Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης
Ποιηση Οδυσσέας Ελύτης



α) δύο χέρια ωραία γυναίκας που να 'χουν εξοικειωθεί με τα αγριοπερίστερα

β) ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες να 'ναι από ρεύμα ηλεκτρικό και ανύποπτα πουλιά

γ) μια κραυγή που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αιώνια επικαιρότητα

δ) το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης

Θα 'χετε βέβαια καταλάβει τι εννοώ.


Είμαστε το αρνητικό του ονείρου
γι' αυτό φαινόμαστε μαύροι και άσπροι
και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα

Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε..








Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013

Δεν -Μιχαλης και Παντελης Καλογερακης





Αυτοι παιδι μου δεν...













Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης
Ποιηση Μιχαλης Γκανας


Αυτοί παιδί μου δεν
δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δέν-
τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους

δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν

αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ' Αγγέλου τους νερό

δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν' απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί...
που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

Σάββατο 17 Αυγούστου 2013

Ανθρωπος. ταδε











Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης
Στιχοι Λεωνιδας Μαριδακης




Είναι ένας άνθρωπος
δοσμένος στο βουνό
τ’ αγριοπούλια και οι λαγοί
τον έχουν για αδελφό

Σπέρνει λόγια έρωτες
π’ αντέχουν στο χαλάζι
και που ζεσταίνουν τις καρδιές
τις νύχτες με τ’ αγιάζι

Μέσα στις ιστορίες του
αστράφτουν και βροντάνε
άνθρωποι που τιμήσανε
το χώμα που πατάνε

Τρέχει μέσα στις φλέβες του
της λευτεριάς το αίμα
και αόρατος είν’ στων αστών
τ’ αλλήθωρο το βλέμμα

Είναι ένας άνθρωπος
παιδί και παλληκάρι
έχει όνειρο από όνειρο
ανάσα από θυμάρι

Τα βράδια όποιοι φίλοι του
έρθουν από την πόλη
μέσα στις ιστορίες του
θα ξημερώσουν όλοι.