Νίκος Καββαδίας. Οι Γάτες.

Οι γάτες των φορτηγών.

Μελοποίηση του ομώνυμου ποιήματος του Νίκου Καββαδία από το συγκρότημα "Ξέμπαρκοι". 

Στίχοι τραγουδιού: 

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναικεία συντροφιά.

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακή αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό.

Γιατί είναι τ' άγρια τα μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά,
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σε ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν από το θάνατον από τους ναύτες ένας,
- αυτός όπου είδε πράματα στη ζήση του φριχτά -
χαϊδεύοντας την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι ύστερα μες στη θάλασσα την άγρια την πετά.

Και τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτοι μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουνε θερμή γυναίκα αγαπητή.


 Καλό βράδυ.

                    έγραψε ο Μιχάλης Καλογεράκης.

Μια ιστορία.

Rudyard Kipling

If

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream -- and not make dreams your master;
If you can think -- and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings -- nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run --
Yours is the Earth and everything that's in it,
And -- which is more -- you'll be a Man, my son!

Ποίηση.

Υπάρχει αυτή η ποίηση.

Che fece... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 


Υπάρχει όμως και αυτή η ποίηση.

9/12/2011

Love


Because of you, in gardens of blossoming flowers I ache from the
perfumes of spring.
   I have forgotten your face, I no longer remember your hands;
how did your lips feel on mine?
   Because of you, I love the white statues drowsing in the parks,
the white statues that have neither voice nor sight.
   I have forgotten your voice, your happy voice; I have forgotten
your eyes.
   Like a flower to its perfume, I am bound to my vague memory of
you. I live with pain that is like a wound; if you touch me, you will
do me irreparable harm.
   Your caresses enfold me, like climbing vines on melancholy walls.
   I have forgotten your love, yet I seem to glimpse you in every
window.
   Because of you, the heady perfumes of summer pain me; because
of you, I again seek out the signs that precipitate desires: shooting
stars, falling objects.

                                        Pablo Neruda

''-Τίποτα πια δεν με σοκάρει-
         είπες κι ανοίξαν οι ουρανοί''

Καλό Διήμερο..

                  έγραψε ο Μιχάλης Καλογεράκης.

Γιάννης Στίγκας.3 φορές Ποιητής.

Η αλητεία του αίματος.
Η όραση θ'αρχίσει ξανά
Ισόπαλο τραύμα

Ασκήσεις αναπνοής

Γύρισα ανάποδα την ψυχή μου
κι είδα πώς μεγαλώνουν οι πέτρες

(με λίγο φως)
σκληραίνει η τύχη και γίνεται

ν’ ανεβαίνουν ψηλά τα πουλιά
κι έπειτα
τα ξεκουρδίζει ο ήλιος


Προσπάθησε ν’ αναπνέεις κανονικά
μέσα γαλάζιο – έξω γαλάζιο
σε μια πνοή ξανασυμβαίνουν όλα
Οι πέτρες έλεγα 
- τα πάντα δίνονται σαν ξυράφι
Κι άμα τα θέλεις πιο βαθιά
μέσα γαλάζιο – έξω γαλάζιο
άμα τα θέλεις πιο βαθιά

καλό κουράγιο

Αυτός ο κόσμος
είναι η πιο σπλαχνική μορφή του ποτέ

Ποτέ ο ιδρώτας
τόσο πολύ με το αίμα.


             ---                   ---


Αντικλείδι για μελανίες
Άν στερεώσω στ’ άρωμα σου βελόνα
θα ’χω πυξίδα;

Εδώ είναι ο τροπικός
με το σπασμένο στόμα
πέφτουνε μπόρες αιφνίδιες
και ξεθαρρεύει η μοχθηρή χλωρίδα στην καρδιά μου

είναι μια βάτος – δεν αρπάζει με τίποτα –
τι γκαζάκια δοκίμασα
τι βενζίνες και βασκανίες

μάλλον φταίνε κι εκείνες οι μπόρες

  ή

 δεν έχει Θεό

αυτή η ατέρμονη περιπλάνηση

Ποιος πούστης άγγελος
μου ’δωσε τρύπιο φλασκί
και δεν έχω μια σταλιά μελωδία

Αυτό που λέμε δρόμος 
είναι μόνο ένα μέρος του δρόμου
κι όλες οι Παναγιές
   δεμένες στα δέντρα


Δεν είναι πια η καρδιά
είναι τα πεινασμένα της σίδερα



     ---             ---            ---





Κι όταν με το καλό
πατήσεις πάνω στην αγάπη
να ξέρεις πως κερδίζεις δίκαιο σύννεφο

δεν είναι λίγο
που θα σε κοιτά στα μάτια
όταν σε πνίγει

κι όλα θα γίνουν με σωστή ταχύτητα
θα δεις

ούτε που θ’ ακουστεί
ο κρότος που θα κάνει το γαμώτο.


Η τέλεια ακουστική του λαβύρινθου

Ι.

Επειδή

δεν μπόρεσα να πνίξω τον ουρανό

– τόσο γαλάζιο που στο τέλος ελπίζεις –

ένας άγγελος

μου ψιθυρίζει τρυφερά

χτίσε με

σ’ ετούτες τις πέτρες

ΙΙ.

Επειδή

όσο κι αν κάπνισα

δεν βρήκα το μίτο μου

τόσες αγάπες

τόσο λαχάνιασμα

και ο Μινώταυρος

τι βιολιστής, Θεέ μου,

ΙΙΙ.

Ξέμεινα

με τον ουρανό και το Λόγο

κανείς τους δεν ξέρει να μ’ αγαπήσει

(φταίνε λιγάκι κι οι εποχές

τα δόντια μου που ‘ναι στραβά

φταίει

το έσω σκιάχτρο)

IV.

Είμαι τόσο πρόθυμος για συντέλεια

ώσπου να γράψω «λουλούδι»

έχει ήδη χάσει δυο πέταλα

δεν ξέρω αν το φως

είναι τέχνασμα σκότους

ή ανάποδα

εγώ

μόνο να βασανίζω τις πεταλούδες

– καμιά τους δεν ξέρει να μ’ αγαπήσει

V.

Κι άλλωστε

τούτος ο κόσμος δεν άναψε ποτέ

θέλει να δέσεις κόμπο το κενό

– αν είναι ναυτικός καλύτερα

να κεντήσεις την ψυχή σου καταιγίδες

VI.

Τόσες φωνές για σφάξιμο

τόσες φωνές για γδάρσιμο

που να σου μείνει μία

λεϊμονιά

λεϊμονιά

εδώ που μ’ άφησες ριζώνω

Ο ιχνηλάτης χάνεται πάντα πρώτος

στον Πάνο Σταθογιάννη γιατί και η ποίηση

επαιτεία είναι αλλά στο τέλος

Ι.

Μπορώ να σας μιλάω απλά

μπορώ και με βελόνες

Γνωρίζω που γεννούν τ’ αυγά τους οι υλακές

όλα στο στήθος σύρριζα

αν αγαπήσεις τους γκρεμούς

σε βγάζουν συντομότερα

και μην ακούς τις κατακόκκινες μηλιές

και μην ακούς τις παλαβές πυξίδες

πως θα χαθείς

και πως η Παναγιά

φραγγέλλει τους επαίτες

Αφού σου το ‘πε και στον ύπνο σου:

«Αυτούς που ορθώσαν όνειρο

παντός καιρού κι ανόθευτο

Αυτούς που ανοίξανε τα σκέλια τους

στο φως

κυρίως

αυτούς που φεγγαρώθηκαν

εγώ θα τους βυζάξω»

Ποτέ μη βάζεις την άνοιξη σε παρένθεση

είναι δυο σύρματα μέσα μου

τα ενώνεις
κι ανάβει το τίποτα

Τραβώντας την περόνη του φωτός

μου εξερράγη ο άγγελος

εκεί να δεις γυαλιά και πούπουλα

αλλά από θαύμα γλίτωσα

μόνη εκδορά η μνήμη μου

και λίγο που (την Άνοιξη) χωλαίνω

Κατά τα άλλα

κοιμάμαι κανονικά

δουλειές παιδιά

καλά

έχει περόνη και το σκότος;

*

Άμα πεινάει το θαύμα

λάμπουνε και τα ψέματα

για να με ξαναβρείς

στο χρόνο μπρούμυτα
παίζει κι εκείνος με τα σύρματα

αρέσουν και στους δυο μας.










Του Γιάννη Στίγκα ''δεν τρέμουν πια τα χέρια του


κι αυτό να σας τρομάζει''.