Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012



Να καπνίζεις Sante και να ακούς...






Ήταν ένας βαρύμαγκας,
ρεμπέτης και αλάνι
πού 'χε μαχαίρι δίκοπο
και σκούφια από τη Μάνη.
Χόρευε ζεϊμπέκικο
κι η γη θαρρείς βογκούσε
κι έφτυνε τον ταμπάκο του
σ' όποιον περιφρονούσε.

Είχε τριάντα γκόμενες
για κάθε μέρα μία,
καθόταν μόνο αν έπιανε
ο μήνας τριάντα μία.
Έξω απ' το σπίτι έκαναν
ουρά οι χωροφυλάκοι,
να πουν την καλημέρα τους,
να ψάξουν για μαυράκι.

Μα ένα πρωί αλλιώτικο,
μιαν αποφράδα μέρα
εκεί που αυτοκρατόρευε
και του 'καναν αέρα,
ένας φαφούτης γέροντας,
ένας παραλυμένος
να σέρνει το κουφάρι του
που ήταν αναγκασμένος.

Ένας φαφούτης γέροντας,
ένας παραλυμένος
να σέρνει το κουφάρι του
που ήταν αναγκασμένος,
τον πλησιάζει και στ' αυτί
σκύβει, του ψιθυρίζει:
«Για μάντεψε σκατόμαγκα
ο κώλος μου τι μυρίζει;»

Βαριά που 'ναι τα βήματα
όταν το καταλάβεις
πως ό,τι κι αν κάνεις, μάταιο,
τη μοίρα δεν αλλάζεις.
Ο μάγκας 'ξαφανίστηκε
κι όπως φημολογείται
καντηλανάφτη σ' εκκλησιά
μπορεί και να τον δείτε.

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012

Γιάννης Αγγελάκας







Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
βρόμικες λέξεις
άγιες λέξεις
λέξεις κλειδιά
ιδέες φαντάσματα
λυτρωτικές φράσεις
Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου
Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλα τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτα τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι’ απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

Μητέρα θλίψη
Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν
Στη διάταξη των μικρών και των μεγάλων φαλλών
Αναλογίσου όλους εμάς
Που καρτερούμε τυλιγμένοι σε μολυσμένες ρόμπες
Με παντόφλες και κέρατα
Ρίχνοντας χαμόγελα νάρκες στους καχύποπτους γείτονες
Όλους εμάς
Που φτυαρίζουμε αποκαμωμένοι το σκοτάδι
Με υπεριώδη βλέμματα
Και στρώνουμε δείπνα συντροφικά
Και μοιραζόμαστε ψίχουλα μπαγιάτικιας δόξας
Και μουχλιασμένους μύθους
Αναλογίσου μας και φανερώσου
Με το επίσημο σου ένδυμα
Με τα δόντια σου τα κοφτερά τα δίκαια
Ροκάνισε το θάνατο
Που καρφιτσώθηκε στα κόκαλα μας
Και ξαναβάφτισέ μας γιους σου
Φανερώσου
Μητέρα θλίψη
Δεν την αντέχουμε πια
Τόση ορφάνια

 Η εποχή των σκιών
Είμαστε εδώ
Χωρίς να είμαστε
Αναπνέουμε
Περπατάμε
Μισούμε
Αγαπάμε
Αγοράζουμε
Πουλάμε
Μόνο και μόνο
Για να δικαιολογούμε
Την απουσία μας
Πώς μπορεί να ονομάζεται
Ένας κόσμος
Φτιαγμένος από σκιές
Ανύπαρκτων σωμάτων
Οι καθρέφτες αποτυπώνουν
Εντυπώσεις δυνατών ψευδαισθήσεων πόνου
Είμαστε όλοι
Ασθενικά αιμορραγούντα φαντάσματα
Μάταια προσπαθούμε ν’ αφήσουμε τα χνάρια μας
Για την εποχή των πραγμάτων
Που θα ακολουθήσει
Τη δικιά μας εποχή των σκιών
 *
Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας
Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
Ζητά δύναμη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας
Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει
Όλα τελικά


Μπαλωμένες απόχες
Θα ‘ρθουν καιροί
Που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά
Θα ανοίξουν
Τις φτερούγες τους
Και θα αποχωρήσουν περήφανα
από τις βιτρίνες μας.
Και εμείς
Οι δήθεν ζωντανοί και παντοδύναμοι
Πιο ηττημένοι από ποτέ
Θα τα κυνηγάμε ασθμαίνοντας
Και θα ανεμίζουν στον αέρα
Ανήμπορες
Οι μπαλωμένες μας απόχες
*

Ήρθαν τα τριαντάφυλλα κι οι πρόσχαρες μέρες
Οι πόρτες δεν τρίζουν κι αδίκως οι λεπίδες προσμένουν ακόνισμα
Το μαύρο πλάι στο κόκκινο δίχως δεύτερες σκέψεις
       αρμονία μοναχά τίποτ’ άλλο
Οι φλόγες το κακό σπέρμα κι η οδύνη εγκλείστηκαν διά παντός
       σε στοιχειωμένους καταψύκτες
Η μέρα ευλογεί τη νύχτα και κείνη μπρος της υποκλίνεται
      εξαγνισμένη
Ήρθαν τα τριαντάφυλλα κι οι πρόσχαρες μέρες
Ηδονικά οι λεπτοδείκτες ολιγωρούν εντός μας
Μονάχα οι άγιοι φτιάχνουν ουρές έξω απ’ τα φαρμακεία
Υπνοστεντόν-Ταβόρ-Υπνοστεντόν
Τώρα φλυαρούν για το δικαίωμα στον ύπνο

Όπως σ`αγαπάνε ν`αγαπήσεις.





















Agapi mou fidella protini 


Sto korafaissu ssianonna linari [Στο χωραφάκι σου μάζευα λινάρι] 
Ce`derlampisa mesa sto chloro [και άστραψε μέσα στο πράσινο]
Sekundu motti skonnete o fengari [όπως όταν σηκώνεται το φεγγάρι]
Atto krovattitu orio,parefto. [απ`το κρεβάτι του, ωραίο, λαμπρό.]

Agapi mou fidella protini [Αγάπη μου πιστή, πρώτη]
Puru ti nifta iss`innu se toro [και τη νύχτα στον ύπνο σε βλέπω]
Ivo fsunnontas`e se vrisko`ci [ξυπνώντας δε σε βρίσκω εκεί]
Ce is ta mala klamata arcino. [και αρχίζω να κλαίω πολύ πολύ.]

Tin agapi mou vale sti fsichi [Την αγάπη μου βάλε στην ψυχή σου,]
Sekundu sti kardiammu tin vasto [όπως την κρατώ εγώ στην καρδιά μου]
Ius panta sto kosmo pai`to zisi [έτσι πάντα στον κόσμο πάει η ζωή]
Sekundu s`agapune n`agapisi [όπως σ`αγαπάνε ν`αγαπήσεις.]





                                    encardia

Τρίτη 3 Ιουλίου 2012


Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο

Είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα

Είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου
Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας

Eluard Paul



Αγάπη μου για να φουντώσουν οι πόθοι μου 
βάλε τα χείλη σου στον ουρανό, τις λέξεις σου σαν άστρο 
τα φιλιά σου μες στη νύχτα φλογερά 
και σφίξε τα μπράτσα σου γύρω μου 

Κι όταν δεν έισαι δίπλα μου 
ονειρεύομαι ότι κοιμάμαι , ονειρεύομαι ότι ονειρεύομαι