27 - Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης

--Marili Zarkou. LIFO.gr

Από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ευθυμιάδη ''27 Ο άνθρωπος που πέφτει' εκδ. Μικρή Άρκτος
Μουσική: Μιχάλης Καλογεράκης 
Ερμηνεία: Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης
CD: 4η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ #1

Είναι κι έρωτας μια πτώση, 
με ίλιγγο, και άλλη τόση 
είν' η ζαλάδα που θα δώσει

Κλείνεις τα μάτια κι επιμένεις, 
δε σκέφτεσαι, δεν προλαβαίνεις, 
γεύεσαι μόνο και σωπαίνεις

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .

Κοιτάς τα μάτια που είναι δίνη, 
νιώθεις στο σώμα την οδύνη 
κι αφήνεις την καρδιά να δίνει

Κάθε ανάσα κι ένας λίβας, 
σε κυριεύει σαν Αννίβας, 
μοιάζει στο αίνιγμα της Θήβας

Τώρα το τώρα είναι εμπρός μου, 
κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός μου, 
ας γίνει αιώνιος γαμπρός μου
Να παντρευτώ το φως κι ας γίνω 
ένα λουλούδι στο Λονδίνο ή λίγη σκόνη στο Πεκίνο . . .

Αυτοι παιδι μου δεν.

Αυτοί παιδί μου δεν
δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δέντρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους
δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ' Αγγέλου τους νερό
αυτοί παιδί μου δενδεν είδαν-κατάργησαν τα μάτια τους

αυτοί παιδί μου δεν
δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν' απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί
που έτσι γράφεται το μέλλον μας

2013

Α.: Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει το κενό.
Ν΄ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια
και μια παλιά καμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε.
Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της.

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

 Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα.
Είναι χλωμή και ωραία. Μα να της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου.
Σαν να γίνεται κάτι αλλού - που μόνο αυτή το ακούει και τρομάζει.
Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι ε κ ε ί.
Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Τίποτα δεν κατάλαβε.  Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;»
Τι να θυμηθώ.  Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα.
Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα -- πώς να το πω : απροετοίμαστη.
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα -κει που δεν το περίμενα καθόλου.
 Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύρω μου έτρεχαν.
Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν -
ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή.
Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω - κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.

 Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος.
 Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή.
 Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

Μ.Ν.: Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά
 σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα
 τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μιχαλης Καλογερακης
Φωνη: Μιχαλης και Παντελης Καλογερακης

Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους.

Ο ένας πλάι στον άλλον
στο πλάι του άλλου κανείς.

Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους. Ανθρώπους περαστικούς, υπεραστικούς, του κρεβατιού, της τάβλας, της καύλας, του σπιτιού, του δρόμου, του υπόδρομου. Με φουσκωμένα χείλη και φουσκωμένα μυαλά με φαγωμένα νύχια με λαδωμένα μαλλιά και σπυράκια. Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους.

Δεν φταίω, δεν φταις, δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμένα κι εσένα. Ίσως πάλι να μην φταίμε ούτε εμείς. Πάει καιρός που σταμάτησα να πλένομαι, κάθε που αποχωριζόμουν τα νεκρά μου κύτταρα σε ένοιωθα όλο και πιο μακριά μου. Πως πνίγεσαι στους υπονόμους.
Σαν να σ' έχανα. Σαν να έχανα.

Ο έρωτας μένει μακριά και πάει καιρός που σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνο. Ωστόσο όταν απολύτως τίποτα δεν έχει αξία για εμένα, φρόντιζε έρωτα να βρίσκεσαι κάπου κοντά στο διαμέρισμα μου, να εισβάλεις γρήγορα, να μου θυμίζεις πως τίποτα δεν χάθηκε στα γρήγορα και να μου δίνεις το χάπι που παίρνω όταν τέτοια ποιήματα γράφω, που κρύβω στο τρίτο συρτάρι με τα πορνοπεριοδικά.
                                                                              Π.Κ.

\

Δύο χέρια ωραία γυναίκας που να 'χουν εξοικειωθεί με τα αγριοπερίστερα - Ταδε

Μουσικη Μιχαλης Καλογερακης

Ποιηση Οδυσσέας Ελύτης

α) δύο χέρια ωραία γυναίκας που να 'χουν εξοικειωθεί με τα αγριοπερίστερα

β) ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες να 'ναι από ρεύμα ηλεκτρικό και ανύποπτα πουλιά

γ) μια κραυγή που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αιώνια επικαιρότητα

δ) το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης

Θα 'χετε βέβαια καταλάβει τι εννοώ.


Είμαστε το αρνητικό του ονείρου
γι' αυτό φαινόμαστε μαύροι και άσπροι
και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα

Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε..